- 1945 - powstanie Centrali Produktów Naftowych
- 1961 - powstanie Mazowieckich Zakładów Rafineryjnych i Petrochemicznych w Płocku, poprzednika prawnego
Petrochemii Płock S.A.
- 1993 - przekształcenie Mazowieckich Zakładów Rafineryjnych i Petrochemicznych w Płocku w Petrochemię Płock S.A.
- 1997 - powołanie Nafty Polskiej S.A., spółki Skarbu Państwa odpowiedzialnej za restrukturyzację i prywatyzację
polskiego przemysłu paliwowego
- 1999 - utworzenie Polskiego Koncernu Naftowego S.A., po połączeniu Petrochemii Płock S.A. i Centrali Produktów
Naftowych S.A.
- 1999 - pierwsze notowanie akcji PKN ORLEN odbyło się na parkiecie Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie
26 listopada; do obrotu trafiło wówczas 45% całkowitej emisji akcji
- 2000 - w kwietniu wprowadzono markę ORLEN
- 2000 - w lipcu przeprowadzona została druga oferta publiczna na warszawskiej i londyńskiej giełdzie papierów
wartościowych (od tego momentu w wolnym obrocie giełdowym znajduje się 71,56% całkowitej emisji ORLENU)
Petrochemia Płock SA
Pracownicy Petrochemii Płock S.A. z dumą opowiadali, iż są spadkobiercami ponad 100-letniej tradycji polskiego
przemysłu rafineryjnego, którego prekursorem był hrabia Andrzej Potocki. W 1895 roku rozpoczął on budowę Rafinerii
Trzebinia, która wchodziła w skład Grupy Kapitałowej najpierw Petrochemii Płock S.A, a obecnie Polskiego Koncernu
Naftowego ORLEN SA.
Już po roku działalności rafineria ta przerabiała pięć tysięcy ton ropy naftowej rocznie, produkując przede
wszystkim naftę oświetleniową. Do roku 1918 dzięki dużej rozbudowie, na którą nie szczędzono ani pieniędzy
ani wysiłku, stała się ona największą i najnowocześniejszą spośród jedenastu rafinerii w regionie,
uzyskując wszystkie produkty finalne z przerabianej ropy. W latach 1923 - 1939 pod względem wielkości Rafineria
Trzebinia zajmowała czwarte miejsce w kraju, zatrudniając 350 pracowników do produkcji między innymi benzyny
aptecznej i motorowej, oleju napędowego oraz olejów: wrzecionowego, samochodowego i maszynowego, asfaltu i parafiny.
Nie wiadomo jak potoczyłyby się losy Rafinerii Trzebinia i innych firm, gdyby 5 stycznia 1959 roku w Komitecie
Ekonomicznym Rady Ministrów PRL nie zapadła decyzja o budowie Mazowieckich Zakładów Rafineryjnych i Petrochemicznych.
MZRiP stały się największą, polską rafinerią o mocy przerobowej obliczanej na 6 mln ton ropy naftowej
rocznie. Podczas gdy wydajność pozostałych pięciu - w Niegłowicach koło Jasła, Jedliczach koło Krosna, Gliniku
Mariampolskim koło Gorlic, Trzebini i Czechowicach Dziedzicach wynosiła wówczas ok. 1 mln ton rocznie. Dzięki Mazowieckim
Zakładom Rafineryjnym i Petrochemicznym rozwijający się przemysł i motoryzacja mogły zatem liczyć na stały dopływ
krajowych paliw. Na uwagę zasługuje również fakt, że MZRiP były przykładem rzadko stosowanego wówczas w Europie -
za to coraz bardziej popularnego na świecie - połączenia dwóch najważniejszych gałęzi przemysłu naftowego, tj.
produkcji rafineryjnej i petrochemicznej.
Siedzibą Mazowieckich Zakładów Rafineryjnych i Petrochemicznych został Płock, leżący ok. 100 km na płn.-zach.
od Warszawy, na trasie rurociągu "Przyjaźń", biegnącego z Zachodniej Syberii przez Polskę do Niemiec. Prace
budowlane rozpoczęto w 1960 roku. Wówczas też ustalono asortyment produkowanych przez MZRiP wyrobów:
- w części rafineryjnej: benzyny silnikowe, paliwa reaktywne, mieszaniny ksylenów, olej napędowy, koks naftowy,
olej smarowy, parafina twarda i miękka;
- w części petrochemicznej: polietylen, tlenek etylenu, glikol etylenowy, fenol, aceton, dodecylobenzen,
gliceryna syntentyczna, polipropylen, butadien, kauczuk izoprenowy, mocznik, środki powierzchniowo - czynne, kwas
siarkowy.
17 sierpnia 1964 roku ok. godziny 19.00, do zbiorników magazynowych wpłynęły pierwsze tony benzyny, oleju napędowego
i oleju opałowego. Rozpoczęła produkcję pierwsza Destylacja Rurowo- Wieżowa.
Od roku 1965 zaczął się dynamiczny rozwój Zakładów. Realizowano nowe pomysły inwestycyjne i produkcyjne. Rozszerzono
asortyment wyrobów gotowych, remontowano budynki, które stały się własnością Zakładów. W 1967 roku został
ukończony pierwszy etap budowy części rafineryjnej. W latach 1969 - 1974 rozpoczęto budowę i oddano do użytku
pierwsze instalacje petrochemiczne oraz rozbudowano część rafineryjną.
W tym czasie płockie zakłady podpisały umowy z 3 generalnymi dystrybutorami swoich wyrobów:
Centralą Produktów Naftowych "CPN" Warszawa - rozprowadzającą paliwa benzynowe, oleje napędowe, oleje
opałowe oraz gaz płynny;
- Przedsiębiorstwem Obrotu Tworzyw Sztucznych "Chemiplast" Gliwice - dystrybutorem polietylenu, polipropylenu oraz
innych produktów wytwarzanych w części zakładów.
Następne lata to rozbudowa Mazowieckich Zakładów Rafineryjnych i Petrochemicznych - zwiększenie przerobu ropy,
przyrost produkcji.
1 lipca 1993 roku płockie zakłady zostały przekształcone w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa o nazwie Petrochemia
Płock S.A.
Spółka zajmowała obszar ponad 700 hektarów i zatrudniała (w marcu 1999 roku) ok. 6 580 pracowników. Petrochemia
Płock przerobiła w 1998 roku ponad 11 mln ton ropy naftowej.
Petrochemia, a obecnie Polski Koncern Naftowy ORLEN SA produkuje - stale poszerzaną - gamę produktów rafineryjnych
i petrochemicznych. Kierowane one są przede wszystkim na rynek krajowy. W etyliny, oleje napędowe, gaz LPG
stanowiący zasilanie alternatywne dla pojazdów mechanicznych oraz płyn do chłodnic Petrygo możecie się Państwo
zaopatrzyć w ponad 550 stacjach paliw w sieci Petrochemii Płock S.A. i ponad 1400 stacjach w sieci CPN na terenie
całego kraju. Część płockich wyrobów eksportowana jest do krajów Wspólnoty Europejskiej, EFTA, CEFTA oraz na
Daleki Wschód.
W 1993 roku, w Petrochemii Płock S.A. sformułowana została strategia rozwoju firmy do 2000 roku. Realizacja
tego programu bardzo szybko przyniosła efekty w postaci szeregu nowoczesnych instalacji oraz nowych produktów
najwyższej jakości użytkowej i ekologicznej - m.in. benzyny EUROSUPER 95 i oleju napędowego miejskiego EOL CITY
(obydwa wyroby promowane godłem TERAZ POLSKA), innych niskosiarkowych olejów napędowych, benzyn niskoołowiowych,
paliwa odrzutowego JET - A1 oraz folii orientowanej.
Dla uwiarygodnienia trwałości uzyskiwanych przez Petrochemię Płock S.A. światowych standardów wdrożono
System Jakości obejmujący zarówno procesy technologiczne jak i produkty finalne. Starania Petrochemii zostały
zauważone przez polskie i międzynarodowe instytucje i ośrodki certyfikujące: Polskie Centrum Badań i Certyfikacji
oraz Bureau Veritas Quality International, które przyznały Petrochemii Płock S.A. Certyfikaty ISO 9002. Działania
jakościowe płockiej spółki zostały również dostrzeżone przez organizatorów IV edycji Konkursu Polskiej Nagrody
Jakości. Petrochemia Płock S.A. była jedną z firm wyróżnionych w tym plebiscycie.
Jednym z najważniejszych elementów strategii rozwoju Petrochemii Płock S.A., a obecnie Polskiego Koncernu Naftowego
ORLEN SA są inwestycje kapitałowe. Dzięki nim płockie przedsiębiorstwo jest obecnie jedną z największych w kraju
Grup Kapitałowych. W skład Grupy PKN wchodzi kilkadziesiąt spółek reprezentujących takie branże gospodarcze jak:
handel, telekomunikacja, usługi hotelarskie, medyczne, przemysł hutniczy, wydobywczy, ekonomiczny oraz bankowość.
Petrochemia Płock S.A. realizując planowane przedsięwzięcia nie kierowała się tylko nowoczesnością i
opłacalnością. Uwzględniała w nich również problematykę ochrony środowiska naturalnego. Trafności
tej strategii dowodzi przyznanie Petrochemii Płock S.A. w 1997 roku zaszczytnego tytułu "Lidera Polskiej Ekologii".
Wszystkie inwestycje - zarówno te produkcyjne jak i kapitałowe, uzyskiwane zyski ze sprzedaży towarów i usług,
systematyczne wprowadzanie do oferty handlowej nowych produktów spełniających najwyższe światowe normy oraz
połączenie największego producenta jakim była Petrochemia Płock S.A. z największym polskim dystrybutorem paliw
jakim była Centrala Produktów Naftowych S.A. sprawiają, że Polski Koncern Naftowy ORLEN SA jest obecnie największym
przedsiębiorstwem rafineryjno-dystrybucyjnym w Europie Środkowej.
Centrala Produktów Naftowych SA
Początki 55 letniej historii Centrali Produktów Naftowych sięgają 26 lipca 1944r., kiedy to z inicjatywy
grupy pracowników naftowych powołano do życia instytucję mającą za zadanie zabezpieczenie istniejącej po
działaniach wojennych i okupacji infrastruktury naftowej oraz rozpoczęcie działalności dystrybucyjnej. Już trzy
tygodnie później, 14 sierpnia 1944, ukazał się pierwszy akt urzędowy określający nazwę organizacji mianem Polski
Monopol Naftowy.
11 października tego samego roku nazwę zmieniono na Państwowe Biuro Sprzedaży Produktów Naftowych, które zostało
podporządkowane resortowi Gospodarki Narodowej i Finansów PKWN. "Współczesną" nazwę CPN zawdzięcza Ministrowi
Przemysłu, który 3 grudnia 1945 roku specjalnym zarządzeniem utworzył państwowe przedsiębiorstwo "Centrala Produktów
Naftowych". 22 kwietnia 1948 roku CPN zostaje bezpośrednio podporządkowana Ministrowi Przemysłu i Handlu, a w
dwa miesiące później otrzymuje uprawnienia sprawowania ogólnego nadzoru nad gospodarką paliwową i smarową
w kraju. Stan ten utrzymuje się do 19 lutego 1949 roku, kiedy to Centrala Produktów Naftowych zostaje bezpośrednio
podporządkowana Ministrowi Handlu Wewnętrznego.
Nie był to jednak koniec "przyporządkowań", bo oto 29 listopada 1950 roku Centrala (z dniem 1 grudnia 1950)
podporządkowana zostaje Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego, zaś 1 kwietnia 1952 nadzór nad
działalnością przejmuje Minister Górnictwa i sprawuje go do roku 1955, kiedy to 18 kwietnia powołano do życia
Centralny Urząd Naftowy, łączący w ramach jednego resortu zagadnienia kopalnictwa naftowego, przemysłu
rafinerii nafty i dystrybucji produktów naftowych. Dzień później przekształcono Centralę Produktów Naftowych w Centralny
Zarząd Obrotu Produktami Naftowymi "CPN".
30 czerwca tego samego roku utworzono 17 Przedsiębiorstw Obrotu Produktami Naftowymi "CPN" (późniejszych dyrekcji
i oddziałów) w oparciu o działające biura wojewódzkie. Wszystkie jednostki organizacyjne wchodzące w skład CZOPN
"CPN" posiadały osobowość prawną i były prowadzone według rozrachunku gospodarczego. Dlatego też 26 października
1956 roku nadano dyrektorowi Centralnego Zarządu Obrotu Produktami Naftowymi "CPN" szereg uprawnień w zakresie
samodzielności i praw decyzji w zarządzaniu całą branżą. Kilka miesięcy później, 5 maja 1957 roku,
Centralny Zarząd Obrotu Produktami Naftowymi "CPN" po raz kolejny zmienia organ nadzorczy i zostaje
podporządkowany bezpośrednio nadzorowi Ministra Górnictwa i Energetyki w wyniku przejęcia zadań dotychczasowego
CUN przez MGiE. Stan ten utrzymuje się do 19 września 1958 roku. Tego dnia Centralny Zarząd Obrotu Produktami
Naftowymi "CPN" zostaje przekształcony w Centralę Produktów Naftowych "CPN", a nadzór nad nią przejmuje Minister
Przemysłu Chemicznego.
Swój pierwszy, tymczasowy statut przedsiębiorstwo otrzymuje 17 kwietnia 1959. Obowiązuje on aż do 24 września
1964 r. Wtedy właśnie wchodzi w życie statut finalny, według którego firma grupowała takie jednostki organizacyjne
jak Przedsiębiorstwo Obrotu Produktami Naftowymi "CPN", Dyrekcję Eksploatacji Cystern, Przedsiębiorstwo Eksploatacji
Rurociągów Naftowych i Biuro Projektów "CPN" "Naftoprojekt". Kolejny statut nadano Centrali Produktów Naftowych "CPN"
jako zjednoczeniu przedsiębiorstw naftowych 29 kwietnia 1970 roku.
Po jedenastu latach działalności w ramach zjednoczenia, 30 listopada 1981 roku, w oparciu o uchwałę Rady Ministrów w
sprawie zasad, trybu i terminu zniesienia zjednoczeń przedsiębiorstw państwowych ustalono termin likwidacji Centrali "CPN"
do czerwca 1982 r. Na przeszkodzie stanęły wówczas wydarzenia polityczne w Polsce, a przede wszystkim wprowadzony 13
grudnia 1981 stan wojenny. Między innymi dlatego już 30 grudnia tego roku Rada Ministrów wydała uchwałę w sprawie
funkcjonowania gospodarki w okresie stanu wojennego, w której przedłużono okres istnienia i działania Centrali "CPN",
a 29 czerwca 1982 wstrzymano likwidację Centrali Produktów Naftowych do 26 stycznia 1983 roku, kiedy to ustalono tryb
przeprowadzenia prac związanych z likwidacją Centrali Produktów Naftowych "CPN" nadzorowanej przez Ministra
Przemysłu Chemicznego i Lekkiego. Prace zakończono w czerwcu 1983. Pierwszego dnia roku 1983 utworzono państwowe
przedsiębiorstwo użyteczności publicznej pod nazwą "Centrala Produktów Naftowych "CPN" jako firmę
wielozakładową o ogólnokrajowym zasięgu działania podległe MPCh i L. W październiku 1987 połączono PPUP "CPN"
i Przedsiębiorstwo Budowlano-Montażowe "Budonaft" z siedzibą w Krakowie.
1 grudnia 1995 roku "CPN" zostaje przekształcona z państwowego przedsiębiorstwa użyteczności publicznej w
jednoosobową spółkę Skarbu Państwa, CPN S.A., a 7 września 1999 roku, po 55 latach obecności na rynku,
zostaje skreślona z Rejestru Handlowego i inkorporowana do Polskiego Koncernu Naftowego ORLEN SA, w skład którego
weszła nieco wcześniej Petrochemia Płock S.A.
Na koniec swojej działalności spółka posiadała największą, liczącą ponad 1410 obiektów sieć stacji
paliw w kraju, 156 baz magazynowych, a także 6 nabrzeży portowych przystosowanych do przeładunku paliw płynnych i
tabor prawie 600 najnowocześniejszych autocystern oraz 22 laboratoria badawcze. Spośród stacji działających
pod znakami CPN 528 obiektów czynnych jest całą dobę, 730 to stacje samoobsługowe. Prawie tysiąc stacji
znajduje się w miastach, a 195 przy drogach szybkiego ruchu, pozostałe na terenach wiejskich. W biało-pomarańczowych
stacjach działa m.in. także 831 sklepów, w tym 392 samoobsługowe, 115 parkingów dla TIR-ów, 253 punkty gastronomiczne
i prawie 100 myjni.
Historia marki
W dniu 3 kwietnia 2000 roku Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy podjęło uchwałę o przyjęciu przez Polski
Koncern Naftowy S.A. nazwy handlowej ORLEN. Zgodnie z decyzją akcjonariuszy firma rozpoczęła nowy rozdział swojej
działalności na rynku jako Polski Koncern Naftowy ORLEN Spółka Akcyjna.
Pojawiła się marka ORLEN.
Geneza marki ORLEN
W roku 1999, w wyniku połączenia Petrochemii Płock S.A. z Centralą Produktów Naftowych S.A. powstał Polski
Koncern Naftowy, jedna z największych firm w Europie środkowej.
Wizerunek powstającego koncernu wymagał wykreowania nowej marki i stworzenie jej tożsamości wizualnej,
odzwierciedlającej aktualną rynkową pozycję przedsiębiorstwa i obrazującej jego aspiracje.
Tożsamość firmy to pomysł na jej wyjątkowość. Tak jak człowiek stara się zaprezentować swoją
indywidualność oryginalnym ubiorem, tak system tożsamości wizualnej jest jednym z elementów wyróżniających
przedsiębiorstwo.
Tożsamość firmy tworzona jest na dwóch płaszczyznach: wizualnej (corporate design) oraz kulturowej (corporate
culture/behaviour). System tożsamości wizualnej jest zatem jednym z elementów wyróżniających przedsiębiorstwo
spośród wielu innych o podobnym profilu działalności. Klient zazwyczaj rozpoznaje firmę po nazwie marketingowej,
symbolu, barwach i sloganie reklamowym. Tożsamość kulturowa natomiast, to pewne normy zachowań, które są tworzone
i pielęgnowane w ciągu wielu lat funkcjonowania danej organizacji. Elementy te nadają jej wyjątkowy charakter
i wyznaczają drogę do osiągnięcia znaczącej pozycji na rynku. Niejednokrotnie stanowią też wartość
samą w sobie i to często przewyższającą kapitał firmy.
Rozpoczynając prace nad nowym wizerunkiem koncernu założyliśmy, że poprzez markę firma powinna kojarzyć się
z dynamicznym przedsiębiorstwem, zainteresowanym swoim odbiorcą i jego potrzebami. Nasz nowy wizerunek ma zapewniać
klientom poczucie bezpieczeństwa, pewności, jakości i zadowolenia - czyli szeroko rozumiane profity.
Chcąc osiągnąć powyższe cele, w odniesieniu do koncernu, zaniechaliśmy stosowania dotychczasowych
nazw marketingowych i symboliki Petrochemii Płock S.A. i CPN. Dotychczasowe oznakowanie pozostało jedynie na części
stacji benzynowych, które nadal prowadzą swoją działalność handlową i usługową pod istniejącymi
markami.
Aby nasza firma mogła prezentować się szerokiej opinii publicznej, zgodnie z oczekiwaniami akcjonariuszy oraz z uwagi na
fakt, iż ze względów marketingowych nazwa Polski Koncern Naftowy S.A. była zbyt długa i nie posiadała znaku graficznego,
rozpoczęliśmy prace nad nową marką dla koncernu.
Firma Codes, której powierzyliśmy stworzenie nowej nazwy, wyłoniona została w wyniku ograniczonego konkursu ofert,
spośród wyspecjalizowanych agencji zajmujących się tworzeniem corporate identity tj. kreowaniem wizerunku firm i
produktów poprzez tworzenie efektywnych form ich prezentacji i komunikacji.
Na dotychczasowy dorobek firmy Codes, która wygrała konkurs, składa się opracowanie i wdrożenie kilkudziesięciu systemów
tożsamości dla liderów polskiej gospodarki, m.in.: PKO BP, PKO S.A., Bank Handlowy, Giełda Papierów Wartościowych,
Lech Browary Wielkopolskie, Grupa Żywiec, Stomil Olsztyn, Daewoo Motor Polska.
Wydawać by się mogło, że wymyślenie nazwy firmy czy zaprojektowanie jej znaku graficznego nie wymaga wielkiego wysiłku,
a tym bardziej przygotowania merytorycznego. Nic bardziej mylnego. Stworzenie profesjonalnego systemu tożsamości
wymaga czasu, wiedzy i wielkich nakładów pracy. Tak też było i w tym przypadku. W rezultacie kilkumiesięcznej współpracy
zespołu projektowego firmy Codes oraz Biura Public Relations koncernu, powstał projekt spójnej, monolitycznej strategii
wizerunku. W toku prac przygotowawczych przeprowadzono między innymi: analizy wizerunku światowych firm paliwowych i
petrochemicznych oraz przeprowadzono analizy mocnych i słabych stron dotychczasowych wizerunków Petrochemii Płock S.A. i
Centrali Produktów Naftowych S.A. Wyniki badań wykazały małą przydatność obu dotychczasowych systemów oznakowania
dla budowania wizerunku nowopowstającego podmiotu gospodarczego.
Metodologia jaką przyjęto tworząc nazwę wynikała z dążenia do uzyskania efektu jednoznacznego kojarzenia nazwy
z dominującymi w strategii promocji wizerunku koncernu pojęciami: światowy, naftowy, nowoczesny i narodowy.
Uznaliśmy zatem, że nazwa winna odzwierciedlać w swoim przesłaniu światową klasę i standardy jakości,
siłę, moc, energię. Charakteryzować producenta z branży paliwowej i petrochemicznej oraz prezentować technologiczne i
proekologiczne zaawansowanie firmy, a także jej zorientowanie na klienta. Nie mogliśmy też pominąć czysto
polskiego rodowodu firmy i jej dominującej pozycji na rynku.
Na opracowywanie samej nazwy złożyło się kilka etapów:
- pierwszym, przeszło 20 niezależnych, kilkuosobowych grup kreatywnych przygotowało ponad 3000 propozycji, z których
wyselekcjonowano grupę 130 ewentualnych nazw koncernu.
- brane nazwy przetestowano pod względem rzeczowym i strategicznym, aby sprawdzić zgodność z wiodącymi w
misji firmy pojęciami.
- przeprowadzono badania lingwistyczne w celu uniknięcia negatywnych skojarzeń proponowanych nazw zarówno w języku
polskim, jak i w językach obcych, aby nie stworzyć nazwy brzmiącej dla obcokrajowca dwuznacznie, co spotkało na
polskim rynku np. firmę OSRAM.
- aby wykluczyć sytuację, w której wybrana nazwa byłaby identyczna lub podobna do już istniejącej nazwy firmy
lub produktu, renomowane kancelarie doradców prawnych i rzeczników patentowych przy współudziale Rzecznika Patentowego
Koncernu przeprowadziły badania zdolności rejestrowej proponowanych nazw w kraju i na świecie. Prawo międzynarodowe
bowiem, ściśle określa jaką nazwę może przyjąć firma lub organizacja, na przykład w nazewnictwie
nie stosuje się wyrazów potocznych.
- wykonano także badania opinii publicznej, które dały wyobrażenie, jak nowe nazwy są odbierane i oceniane przez
społeczeństwo.
W oparciu o przeprowadzone prace wyselekcjonowaną grupę ponad dwudziestu nazw, Rzecznik Patentowy Koncernu zgłosił
w Urzędzie Patentowym RP, co zapewniło firmie wyłączne prawo do ich stosowania.
Po wnikliwej analizie rekomendowanych nazw i znaków, za najciekawszą propozycją uznaliśmy nazwę ORLEN.
Nazwa ORLEN powstała poprzez połączenie dwu morfemów: "ORL" oraz "EN" wywodzących się z wyrazów ORZEŁ i ENERGIA.
Nazwa ORLEN odzwierciedla propagowaną wizję Koncernu poprzez zestawienie wyrazów kojarzonych z pożądanymi dla
wizerunku pojęciami. Orzeł to polskość, narodowość, krajowość, swojskość; energia zaś to siła, moc
i dynamika, a pośrednio również nasze produkty. Ekspertyzy trzech niezależnych kancelarii rzeczników patentowych nie
wykazały przeszkód dla rejestracji nazwy w badanych klasach towarowych, potwierdziły również dostępność domen
internetowych. Opinia językoznawców - prof. Jerzego Bralczyka i dr Arkadiusza Dudziaka - stwierdza, iż nazwa ORLEN
fonetycznie przekazuje sugestie: energii i działania. Jest dobrze brzmiąca, krótka i dosyć łatwa do zapamiętania.
Jednocześnie ma pozytywne konotacje z orłem, będącym symbolem energii życiowej, potęgi, długowieczności,
aspiracji i zwycięstwa. Ponadto badania nie wykazały negatywnych konotacji w innych językach.
Badania opinii publicznej przeprowadzone przez Agencje "Pentor" oraz "ARC Rynek i Opinia" pozwalają na stwierdzenie,
że nazwa ORLEN w opinii ankietowanych, buduje pożądany obraz marki poprzez skojarzenia z polskością i polskim
kapitałem. W przypadku wartości marki nazwa tworzy wyobrażenie dużej, nowoczesnej, poważnej firmy. Osoby badane
stwierdziły, że w kontekście istniejących, rzeczywistych przedmiotów i zjawisk, nazwa ORLEN kojarzy się im z orłem,
dobrą jakością i miłą obsługą.
Wybór nazwy ORLEN, był pierwszym krokiem w procesie tworzenia marki.
Powrót do spisu marek
