Powrót do spisu marek


Strona firmowa

HISTORIA

ENEA S.A. - to koncern stworzony w wyniku konsolidacji spółek dystrybucyjnych z Bydgoszczy, Gorzowa, Poznania, Szczecina i Zielonej Góry. Dzięki połączeniu majątku i wiedzy skupionych w pięciu organizmach powstała jedna z największych firm sektora elektroenergetycznego w Polsce.

Początki

Elektrownie wodne

Na rzece Gwdzie, stanowiącej dopływ Noteci zlokalizowano 5 elektrowni wodnych. Z biegiem rzeki Gwdy są to elektrownie: Podgaje, Jastrowie, Ptusza, Dobrzyca i Gwda. Najstarsza z nich - Dobrzyca wybudowana została w 1907 roku, zaś ostatnią oddano do eksploatacji elektrownię w Pile-Koszycach w roku 1937. Łączna moc tych elektrowni wynosi 7,79 MW, a produkcja uzależniona od stanu wody wynosi średnio rocznie 28,6 tys. MWh. Elektrownie te wtopione w krajobraz rzeki Gwdy stanowią czyste ekologicznie i stosunkowo tanie źródło energii
elektrycznej.

Przesył energii

Elektrownie miejskie i częściowo przemysłowe produkowały energię elektryczną głównie prądu stałego. W początkowym okresie 2×110 V, a w późniejszym 2×220 V w dolnym ciągu prądu stałego. Nowopowstała elektrownia Grobla (1904) dopiero od roku 1910/11 produkowała energię elektryczną prądu przemiennego 110 V, a od 1918 roku 220/380 V. Energia elektryczna przesyłana była do odbiorców za pomocą linii napowietrznych (słupy drewniane, przewody miedziane). Kable stosowano tylko sporadycznie. Wprowadzenie prądu przemiennego umożliwiło przesył energii elektrycznej na dalsze odległości i stworzyło możliwości elektryfikacji odległych miejscowości.

Oświetlenie ulic

Na przełomie lat 40 i 50 XIX wieku stanęły w Poznaniu pierwsze latarnie uliczne na gaz. Wybudowanie miejskiej gazowni w 1856 roku sprawiło, że po dziesięciu latach było ich już 547. W 1939 roku liczba latarni gazowych przekraczała 5000. Elektryczne oświetlenie uliczne na początku XX wieku, nawet po wybudowaniu w 1904 roku elektrowni przy ul. Grobla, nie rozwijało się tak dynamicznie jak gazowe. Według udokumentowanych danych w końcu roku 1910 było zainstalowanych tylko 40 ulicznych latarni elektrycznych, a w następnych dziesięciu latach ogólna liczba punktów oświetlenia elektrycznego nie przekraczała 200.

1918 - 1945

Elektrownia Garbary

W 1929 roku Towarzystwo Akcyjne Siła i światło opracowało koncepcję budowy nowej miejskiej elektrowni w Poznaniu. Lokalizację wybrano na terenie byłego fortu Czecha nad Wartą. Założono trzy etapy budowy: pierwszy przewidywał zainstalowanie 20000 kW, drugi - rozbudowę o dalsze 20000 kW i trzeci uzyskanie przez elektrownię docelowej mocy 60000 kW. Elektrownię uruchomiono dnia 29 listopada 1929 roku. Zainstalowano w niej trzy parowe, wodnorurkowe kotły (22,5/27 t/h, ciśnienie 2,7 Mpa, temperatura pary przegrzanej 673 K). Dwa wykonała firma Babcock-Wilcox, a jeden poznańska firma H.Cegielski. Zasilały one dwa turbozespoły o mocy 8000 kW każdy.

Elektrownie i sieć przesyłowa

Rozwój

Rozwój elektroenergetyki charakteryzował się budową elektrowni miejskich i przemysłowych (elektrownie Gniezno, środa, Leszno, Opalenica). Również w tym okresie wybudowano elektrownię miejską Poznań - Garbary (1929 r.). W tym samym okresie następowała rozbudowa sieci elektrycznych niskiego i średniego napięcia oraz rosła liczba odbiorców energii elektrycznej i zużycie tejże energii.

W połowie roku 1929 opracowany został projekt elektryfikacji województwa poznańskiego. Projekt ten zakładał budowę sieci przesyłowej 60 kV, budowę GPZ 60/15 kV oraz sieci 15 kV doprowadzającej energię elektryczną do poszczególnych miejscowości. Niestety realizacja tych zamierzeń (ze względu na kryzys gospodarczy) została odłożona w czasie. W pełni zrealizowano plan elektryfikacji w okresie powojennym.

Elektryfikacja

Rozwój

Powojenny rozwój sieci w Wielkopolsce prowadzony był w ramach powszechnej elektryfikacji kraju. Ustawa z 1950 roku o Powszechnej elektryfikacji wsi i osiedli oraz powołanie do życia specjalnych przedsiębiorstw wykonawczych umożliwiły elektryfikację województwa Poznańskiego na szeroką skalę. Powszechna elektryfikacja prowadzona była aż do początków lat 70-tych. Stopień elektryfikacji gospodarstw chłopskich wyniósł wówczas 96,2% (w 1950 roku było to zaledwie 19%).

Realizację robót elektryfikacyjnych na tak wysoką skalę ułatwiało wprowadzenie w szerokim zakresie typowych elementów sieci takich jak linie i stacje transformatorowe. Umożliwiało to szybkie dostosowywanie urządzeń sieciowych do zapotrzebowanej mocy i konkretnych warunków terenowych w oparciu o te same powtarzalne elementy (żerdzie, konstrukcje, zaciski itp.)

Ku przyszłości

Rozwój

Rozwój sieci elektroenergetycznych na terenie działania obecnej EP SA w latach 1976-2000 charakteryzował się znaczną dynamiką wzrostu. Takie były potrzeby, które miały zabezpieczyć dostawę energii elektrycznej dla:

- zakładów przemysłowych
- nowo elektryfikowanej trakcji PKP
- odbiorców wiejskich i miejskich